Veluwe smacht naar nieuwe moerassen

Het is er verraderlijk diep. In het midden bijna een meter. Langs de kant tasten zijn vingers voorzichtig de oever af. Alsof hij het nieuwe, wankele evenwicht op deze plek niet wil verstoren. En dan: “Hebbes! Een pootafdruk van een hert.’’

Op het eerste oog lijkt de beek rommelig. Veel bochten met dooie takken. Omgevallen bomen. Alsof de boswachter dit hoekje is vergeten. Juist niet, vertelt Veldhuis. Hij werkt als adviseur bij Waterschap Vallei en Veluwe. Deze oude watergang tussen Staverden en Hierden kent hij als zijn broekzak. Een beek van twintig kilometer, de langste van de Veluwe. Zes jaar geleden werd deze verscholen plek in de Leuvenumse bossen uitgeroepen tot waterlaboratorium. Samen met Natuurmonumenten en Wageningen UR bekijkt Veldhuis wat er gebeurt als de beek ook buiten de oevers mag treden. Daarom is de waterbodem indertijd met zand verhoogd. Met behulp van trekpaarden werden bomen in de beek gelegd, om de stroming af te remmen en het water een andere loop te geven. In de drassige zoom krijgen zaden nu meer kans om te kiemen, waar voorheen alles in hoog tempo richting Veluwemeer stroomde. Vooral na een hoosbui. Link

Scroll to Top