Ons beeld van verslaving klopt totaal niet

… in de jaren zeventig kwam de Canadese verslavingspsycholoog Bruce Alexander met een alternatieve theorie voor de gangbare mening: dat misschien niet de drugs, maar de omgeving het probleem was. Die ratten, toch sociale dieren, zaten alleen in afgrijselijke kooitjes en dat hendeltje indrukken was de enige vreugde die ze kenden. Dus bedacht Alexander een test waarin hij twee groepen ratjes morfine aanbood via hun drinkwater. De ene groep zat eenzaam in stalen kooitjes, de andere groep sleet de dagen in een knus rattenwalhalla, compleet met muurschilderingen, gekleurde balletjes, houtpulp en een grote groep andere ratjes om mee te spelen, te vechten of de liefde mee te bedrijven.

Wat zag Alexander? De ratten in het paradijs lieten de morfine links liggen – ze gebruikten het zelden. De ratten in de stalen kooitjes kwijnden weg van ellende en gebruikten de hele tijd. Zijn conclusie: het is de omgeving die de ratten verslaafd maakte. LINK

Scroll to Top