Naima El Bezaz

‘Ik ben erachter gekomen dat mensen vergeten wat je zei, ze vergeten wat je deed, maar mensen zullen nooit vergeten how you made them feel’, aldus schrijfster Maya Angelou. Inderdaad herinner ik me van mijn interview in 2006 met Naima El Bezaz sterk het gevoel dat ze me gaf. In haar hartelijkheid zat iets verstopt wat ik niet anders kan beschrijven dan als een appèl op solidariteit dat het schrijverschap oversteeg. Haar strijdlust was aanstekelijk; ze was een vrouw met een mening en een missie, en nam met gevoel voor theater vanzelfsprekend ruimte in. Ik was ook een beetje bang voor haar. Ze had een kracht die ik kende van mensen die worden gedreven door hun rechtvaardigheidsgevoel en zich daardoor moeilijk lijken te kunnen verzoenen met de wereld. Een kracht die me overdonderde. Ze was een strijder, ingegeven door waar ze vandaan kwam.

In 1978 volgde het gezin El Bezaz Naima’s vader, die al in Nederland woonde toen Naima geboren werd. Naima was vier. Ze botsten niet zozeer met de Nederlandse cultuur als wel met de cultuur van Marokkanen die uit het noorden kwamen. De vrouwen uit Naima’s familie waren vrijgevochten, de Marokkaanse vrouwen in Nederland zaten thuis. Naima behoorde nu tot ‘de Marokkaanse gemeenschap’, terwijl die niet bestond, legde ze me uit.

Ook haar vrouw-zijn ervoer ze als een vorm van onrechtvaardigheid, ze ontdekte al vroeg de ongelijkheid tussen man en vrouw en was ervan overtuigd dat haar niet hetzelfde lot beschoren zou zijn als de Marokkaanse vrouwen om haar heen. Link

Scroll to Top