Komt een ‘gedesillusioneerde’ generatie in opstand?

Wij, geboren in 1989, groeiden op in een optimistische en apolitieke tijd, met de overtuiging dat de wereld definitief het pad naar vrede en voorspoed was ingeslagen. Maar de toekomst wordt niet automatisch beter, weten we inmiddels. Geboren in het jaar dat de geschiedenis ten einde kwam. In december 1989, om precies te zijn, een maand na de val van de Berlijnse Muur. Even leek het alsof we de formule achter Vooruitgang hadden ontrafeld en definitief het pad naar wereldwijde vrede en voorspoed waren ingeslagen. Als kind kregen we ingeprent dat we alles konden worden wat we wilden, als we maar hard genoeg werkten en in onszelf geloofden. Via de popcultuur bereikte de Amerikaanse droom de buitenwijken van de middelgrote steden waar we opgroeiden. ‘If I can see it I can do it. If I just believe it, there’s nothing to it’, zong r&b-idool R. Kelly in zwoele uithalen als opmaat naar het refrein dat ieder jaren-negentigkind kan meezingen: ‘I believe I can fly. I believe I can touch the sky.’ Link

Scroll to Top