Hoe rijker, hoe viezer

We zijn niet allemaal even verantwoordelijk voor de almaar groeiende ecologische crisis.

De helft van de wereldwijde CO2-emissies is afkomstig van de rijkste tien procent. In Nederland stoten tien bedrijven drie keer zo veel uit als alle huishoudens bij elkaar. Tussen 1820 en 2010 groeide de uitstoot van broeikasgassen met een factor 654,8, terwijl de wereldbevolking toenam met een factor 6,6.

In de landen waar de bevolking het hardst groeit stoot de gemiddelde burger de minste broeikasgassen uit. Zo groeide de bevolking van China tussen 1980 en 2005 jaarlijks met 1,1 procent, terwijl de CO2-uitstoot toenam met 5,9 procent. In Tsjaad, een land met een snelle bevolkingsgroei, dáálden de emissies zelfs. Noord-Amerika omvat slechts vijf procent van de wereldbevolking, maar is wel goed voor bijna een vijfde van de totale wereldwijde emissies. Over het algemeen lijkt eerder te gelden: hoe rijker, hoe viezer.

In de eerste week van augustus stond er één enkel verhaal in de weekendbijlage van The New York Times. Het telde meer dan dertigduizend woorden en was het langste artikel dat de krant ooit had gepubliceerd. Journalist Nathaniel Rich had zich twee jaar lang verdiept in de manier waarop er in de jaren tachtig werd gepraat en gedacht over de opwarming van de aarde. Dat was het decennium waarin we er, volgens de auteur, ‘bijna in waren geslaagd om klimaatverandering een halt toe te roepen’. In principe stonden alle seinen op groen: wetenschappers hadden voldoende bewijs voor alarmerende prognoses, zowel Republikeinen als Democraten waren overtuigd van de ernst, zelfs de industrie had de hakken nog niet in het zand gezet. En tóch lukte het niet. Hoe is dat mogelijk? Rich sprak met talloze wetenschappers, politici en ambtenaren en kwam uiteindelijk tot de volgende verklaring: het is de menselijke natuurLink

Scroll to Top