Het is allemaal de schuld van ‘het systeem’

Verandering kan immers overal beginnen. Op je bord én in de fabriek, thuis én op het werk, in Delfzijl én in Den Haag, in de boardroom én op het verjaardagsfeestje van ome Sjon. De eenvoudige waarheid is dat je individu en systeem met geen mogelijkheid van elkaar kunt scheiden. Ze zijn totaal met elkaar verknoopt. 

Laat ik dit punt wat concreter maken met wat ik, lekker pompeus, de Eerste Wet van Sociale Verandering zou willen noemen: goed voorbeeld doet volgen. 

Neem de aanschaf van zonnepanelen. Een paar jaar geleden lanceerde Google de website Project Sunroof, waar wie in je buurt zonnepanelen heeft. Eén ding valt direct op: die panelen zijn niet willekeurig verspreid over een wijk, maar duiken (zoals een virus) Als je zonnepanelen aanschaft, wordt de kans dat je buren ze op hun dak leggen ook een stuk groter. 

Niet lang geleden wees uit dat het opwekken van groene stroom nog aanstekelijker is dan het consumeren van alcohol en tabak. Hoe groter en hoe zichtbaarder je installatie, hoe meer mensen je na-apen. En ook dat kan weer gevolgen hebben. Meer vraag naar meer zonnepanelen betekent meer winst voor bedrijven die handelen in zonnepanelen, waarmee de groene lobby in Den Haag en Brussel ook sterker wordt en de kans op groene wetgeving toeneemt. Voor je het weet is het persoonlijke politiek geworden.

De psychologen Nicholas Christakis en James Fowler spreken ook wel van onze ‘Drie Graden van Invloed’. Met ons gedrag beïnvloeden we niet alleen onze vrienden (de eerste graad), maar ook de vrienden van onze vrienden (de tweede graad) en de vrienden daarvan (de derde graad). Dat wil zeggen dat als je vandaag een vegaschnitzel koopt of aan een klimaatdemonstratie meedoet, je ook mensen beïnvloedt die je nooit zult ontmoeten.  Link

Scroll to Top