De mens als invasieve exoot

Dat de moderne mens een ‘invasieve exoot’ is als de muskusrat die de ­dijken graag vernietigt, leerde ik uit het pas verschenen essay ‘Teveel – Overbevolking, biodiversiteit, stadsvossen en de pandemie’ van onze ‘eigen’ Jelle Reumer. Een broodnodig en verhelderend boek, dat ook iedere overbevolkingontkenner en demografiescepticus zou moeten lezen.

Dat ik het onderwerp boeiend vind, kan ik niet ontkennen. In mijn column ‘Lijk in de kast’ van 15 oktober schreef ik dat milieuorganisaties het onderwerp bevolkingsgroei taboe hebben verklaard en afgevoerd. Volgens hoog­leraar Jan J. Boersema -Opinie, 26 oktober- is mijn beeld van onwelriekende kast of van ‘olifant in de ­kamer’ bij de ­milieubeweging ‘pertinent onjuist’: milieuorganisaties zijn wel degelijk bezig met de discussie over de alles overwoekerende, invasieve exoot. Helaas komt Boersema met maar één uniek concreet voorbeeld en dat dateert van 52 jaar geleden: het boek ‘The Population Bomb’ van Paul Ehrlich, dat
2 miljoen keer over de toonbank ging. In die tijd bereikte de wereldbevolking de grens van 3,5 miljard mensen en de discussie rond over­bevolking was in iedere geval levendiger dan nu, terwijl we nu, paradoxaal genoeg, de 8 miljard naderen. Link

Scroll to Top