De krankzinnige stabiliteit

En hier komt een lange geschiedenis in beeld. Trump is er niet voor verantwoordelijk dat de Amerikaanse politiek is gedegenereerd tot louter symboliek: het is de climax van veertig jaar van de totale privatisering van het publieke domein, van het agressieve gehamer op het idee dat alleen persoonlijk ondernemerschap voor succes kan zorgen.

Na verloop van tijd blijven er door deze factoren voor de overheid nog maar twee functies over: het managen van het praktische bestuur, en een symbolische.

Velen verwachten vrijwel niks van de politiek – niks substantieels blijft over als het achtergrondrumoer van het dagelijks nieuws verstomd is. Voor hen is de bewoner van het Witte Huis er niet om zaken – ideologisch of praktisch – voor elkaar te krijgen. De president zit er als een soort idool, een culturele projectie van de wensen, grieven en wrok van zijn aanhangers.

In dit nieuwe landschap is politieke keuze een kwestie van loyaliteit – vergelijkbaar met het kiezen van een voetbalclub die je door dik en dun steunt; bij winst, maar ook bij degradatie of schandalen. Of het nu een voetbalclub of een president is, het idool geeft een stem aan de tribale behoeften van zijn aanhangers. Alle gevoelens die opborrelen – het bloed dat sneller gaat stromen, glorieuze verhalen over overwinningen, mythische verhalen over de clan – worden indirect via hem beleefd.

Bij sporten zijn dit soort impulsen relatief ongevaarlijk, maar als ze hun weg vinden naar de politiek, vormen ze in feite een garantie voor autoritarisme. Link

Scroll to Top