De grens van ons zonnestelsel ligt stil

Op 5 november 2018 bereikte de ruimtesonde Voyager 2, ruim zes jaar na zustersonde Voyager 1, de interstellaire ruimte, buiten ons zonnestelsel. Beide hebben daarbij allerlei metingen gedaan, en vijf teams van wetenschappers hebben de resultaten daarvan nu met elkaar vergeleken. Hun bevindingen zijn maandag in Nature Astronomy gepubliceerd. Anders dan verwacht lijkt de grens met de interstellaire ruimte in die zes jaar niet of nauwelijks te zijn opgeschoven.

De Voyagers werden in 1977 gelanceerd om de buitenste planeten van ons zonnestelsel te verkennen. Het grootste deel van hun reis speelde zich af binnen de zogeheten heliosfeer. Dat is een dikke schil rondom de zon die in stand wordt gehouden door de zonnewind – de stroom van elektrisch geladen deeltjes die onze ster voortdurend alle kanten op ‘blaast’.

De heliosfeer is eigenlijk een soort holte in de ruimte, die ophoudt waar de zonnedeeltjes op soortgenoten stuiten. Deze laatste zijn afkomstig van andere sterren en met name van zogeheten supernova-explosies. De buitenste begrenzing van deze holte, het buitenkantje van de schil, heet de ‘heliopauze’. Binnen de heliosfeer heersen – door de nabijheid van de zon – veel hogere temperaturen dan daarbuiten. Daar staat tegenover dat de deeltjesdichtheid in de interstellaire ruimte tientallen keren hoger is. Link

Scroll to Top