Dansende beren

De beren hielden in 2007 op met dansen. Voorbij was ineens de tijd dat ze hun kunstjes op straat opvoerden. Ook mochten ze niet meer bij hun bazen wonen, die de tanden uit hun bek en een ring door hun neus sloegen om hun onderworpenheid compleet te maken. Bulgarije was toegetreden tot de EU en dansende beren waren ineens verboden. Door activisten van de Oostenrijkse dierenorganisatie Vier Voeters werden ze naar een speciaal park in de buurt van Sofia gebracht, waar ze in vrijheid verder mochten leven. Het bleek een behoorlijke misrekening, want veel beren wisten niet wat ze met hun vrijheid aan moesten.

De Poolse onderzoeksjournalist Witold Szablowski gebruikt hen daarom in zijn boek Dansende beren. Heimwee naar het communisme als metafoor voor allen die na de val van de Muur in 1989 de vrijheid verkregen, er niet mee overweg konden en vervielen in oude gewoontes uit de dagen van het communisme. Zo tekent hij uit de mond van een directeur van Vier Voeters op: ‘wie het grootste deel van zijn leven een gevangene was, maakt geen kans het in vrijheid te redden.’

Tijdens een journalistieke reis voert Szablowski je via het Cuba van de op sterven liggende Fidel Castro en een Poolse zwerfster op het Londense Victoria Station naar de post-communistische samenlevingen van Oost-Europa en de Balkan. Het levert voorbeeldige literaire non-fictie op. Szablowski laat iedereen die hij ontmoet in zijn waarde. Soms lijkt hij zelfs begrip te hebben voor hun krampachtige verlangen naar het verleden, waarin ze zich meer op hun gemak voelden dan in het kille kapitalisme waarin ze na de val van de Muur terechtkwamen. Link

Scroll to Top