Charismatische leiders houden vooral van zichzelf

De tragiek en het dilemma van de charismatische leider is: het volk heft hem op het schild, maar vanaf dat moment gaat de leider zelf in zijn genie geloven, en ziet het volk als een verlengstuk van zijn eigen noden en belangen. Het volk meent dat het een individuele -liefdes-relatie met de leider heeft – lees nog maar eens de van hartstocht en overgave overschuimende brieven van burgers aan Pim Fortuyn. Maar de leider ziet het volk als applausmachine. Er zijn maar weinig charismatische leiders die aan die ‘demonische kracht’ -Goethe- weerstand kunnen bieden.

Want wat is het tegenovergestelde van charismatisch leiderschap? Dat is het zoeken naar consensus. Het erkennen dat politiek niet alles is en dat de eigen identiteit daar nooit in kan opgaan. Dat de leider niet van je houdt. Want in de politiek gaat het immers niet om liefde, maar om alledaags doormodderen. En wel binnen de grenzen van de democratische rechtsstaat, waar vrijheid en gelijkheid pas echt door worden beschermd. En de broederschap? Die vind je gewoon onder je eigen familie, vrienden en buren. Dat is al moeilijk genoeg. >>>

Scroll to Top