Attenborough trekt eindelijk aan de bel

‘Een leven op onze planeet’ is een vuistslag. Attenborough staat de betovering nu eens niet toe, kijkt niet weg, laat zich niet afleiden door lieve beesten, noemt alle klimaatellende die ons overkomt en nog te wachten staat. Er zit, zou je denken, een direct verband tussen Een leven op onze planeet en het feit dat Attenborough eerder deze maand bij bookmakers in de top-vijf van kandidaten voor de Nobelprijs voor de Vrede stond.

Hij eindigt zijn boek met twee hoofdstukken, zoet en zuur. Het zure is de schets van hoe de decennia van de 21ste eeuw zullen verlopen. In de jaren dertig heeft de Noordpool zijn eerste ijsvrije zomer en kan driekwart van de Amazone zijn verdwenen, waardoor er een verschijnsel optreedt dat bekendstaat als ‘bossterfte’. Ontelbare diersoorten sterven uit, planten waarvan medicijnen gemaakt worden verdwijnen, het vermogen om koolstof op te nemen wordt teruggedrongen. In de jaren veertig zal de permafrost in Alaska, Noord-Canada en Rusland smelten, en zal er veertienhonderd gigaton koolstof vrijkomen, vier keer meer dan de mensheid in de afgelopen tweehonderd jaar heeft uitgestoten. In de jaren vijftig vallen de zeeën stil, sterft de visserij uit. In de jaren na 2100 zullen steden als Rotterdam, Ho Chi Minhstad en Miami niet langer kunnen worden verdedigd op het stijgende zeewater en leeft meer dan een kwart van de wereldbevolking op plekken waar de gemiddelde temperatuur boven de 29 graden ligt, waardoor landbouw onmogelijk is. Link

Scroll to Top