Zijn wegkijken, struisvogelen, pappen en nathouden eigenlijk vormen van gedogen? Of zijn het uitingen van de Nederlandse basishouding tussen verstandig pragmatisme en angst – waarbij het laatste vaak als het eerste wordt voorgesteld

Of is lafheid onze grootste gemene deler als Nederlanders? Durven politici geen tijdige beslissingen te nemen omdat we met z’n allen de werkelijkheid niet aankunnen? En bang zijn voor elkaar? >>>

Categories: Archief